Helgi Guðmunds
Ég man ekki hvenær ég heyrði Big in Japan fyrst. Ég man ekki hvenær ég hitti Helga Guðmunds fyrst. Helgi er frábær. Hann er hlýr, hefur góða nærveru. Og svo fílar hann tölvupopp frá níunda áratungum. Hann var meira að segja plötusnúður á níunda áratungum. Ótrúlega svalur.
Helgi hélt partý í sumar, sem við systur fórum í. Það var gaman. Ég hélt að Helgi hefði lesið hug minn þegar hann var að setja saman tónlistann fyrir kvöldið því hann spilaði lag eftir lag eftir lag sem ég fíla. Við höfum líklega mjög svipaðan tónlistarsmekk, sem er sjaldgjæft þegar ég á í hlut.
Eftir partýið var haldið í bæinn. Í bílnum hlustuðum við á útvarpið og skífuþeytirinn spilaði Big in Japan. Um það spunnust fjörguar samræður um Alphaville og tónlist frá níunda áratugnum. Helgi lofaði að skrifa Forever young handa mér. Sem hann og gerði og nú verður ekki aftur snúið (hefur það nokkurtíma verið opsjón?) ... ég fíla Alphaville í tætlur!
Næstu þrjú
Hvaða skilgreiningu/viðmið á að nota við val á fallegasta laginu? Að það sé rólegt? Er það textinn sem segir allt? Er það útsetningin?
Reyndar þykir mér að lag dagsins megi taka þátt í þessari könnun og ég segi það hér með fjórða lagið. Textinn er ofsalega fallegur.
Ég get ekki sofnað
og þá fer hugurinn á flakk. Oft er gott að grípa til iPODsins og hlusta á góða tónlist. Það gerði illt verra í þetta skiptið. Ég fór að hlusta á rólegt og rómantiskt eða eitthvað álíka svæfandi. Fór þá að hugsa um hvað er fallegasta lag í veröldinni? Ég get ekki svarað því. Hér eru fyrstu þrír kandidatar í könnun vikunnar svo þið getið hlustað og metið. Uppástungur að keppendum eru vel séðar. Ég set könnunina inn síðar.
It's just waiting for you!
I've tried to hide it so that no one know but I guess it shows when you look into my eyes. What you did and where you are coming from I don't care, as long as you love me, Hugh, baby.
So take me, don't leave me
Take me, don't leave me
Baby, love will come through
It's just waiting for you, Hugh, baby!
Alejate
Ég veit að þetta lag er ótrúlega væmið. Hlustaðu samt á það því það er svo fallegt. Það er tregafult og lýsir því nokkuð réttilega hvernig mér líður í dag. Ég finn sterkt fyrir söknuði, en einnig ró og sátt í sálinni (sem er jú frekar sjaldgæft í mínu tilviki).
Somewhere only we know
Oh simple thing where have you gone? I'm getting old and I need something to rely on! So tell me when you're gonna let me in, I'm getting tired and I need somewhere to begin. This could be the end of everything so why don't we go somewhere only we know?
Mánudagar
Eftir erfiða helgi en skemmtilega, áskorandi og lærdómsríka er kominn mánudagur. Enn eina ferðina fékk ég að heyra að ég sé óþolandi kát á mánudagsmorgnum (sagt með vísi að öfund). Sá samani og "pirraðist" útí kátínuna átti reyndar líka athugasemd laugardagsins, sem bræddi mig alveg. Hann sagði að það væri svo gott að vera í návist minni því ég væri svo hlý og gefandi manneskja "og þetta bros!".
Þetta bros! (*andvarp*). Hvort okkar myndi vinna broskeppni, ég eða afmælisstrákur dagsins, hann Matt félagi minn?
Suðrænt og seiðandi
Ég get ekki setið kyrr þegar ég heyri lag dagsins, sem er óvissulag. Ég þarf bara að dilla mér með. Lagið er samt ekki með flamenco-takti eða seiðandi salsa.
Talandi um seiðandi. Hönk vikunnar ... suðræn og seiðandi.
Propellerheads og Matrix
Ég er að passa skrímsli. 42" stórt, flatt, rafmagnsgleypandi, umhverfishitandi skrímsli.
Stuttu eftir að skrímslið kom í pössun horfði ég á Matrix. Þrisvar sinnum sama daginn.
Þó ég hafi sé myndina svo oft að ég kunni hana nánast utanað fæ ég aldrei leið á henni. Ég sá hana 6 eða 7 sinnum í kvikmyndahúsi. Ummfff.
Ég horfði á hana 3 sinnum sama daginn um daginn því ég uppgötvaði þann einginleika á stafræna fjölhæfa disknum (dvd) að það eru 3 hljóðrásir í boði, ein almenn með tali og öllu, ein bara með tónlistinni án hljóðbrellanna en með athugasemdum frá tónskáldinu og ein með tónlist og hljóðbrellum.
Að horfa á myndina á tals, bara með tónlist er eins og að horfa á hana í fyrsta sinn. Eins og að horfa á mynd sem maður hefur aldrei séð.
Lag dagsins er í flottasta atriði myndarinnar. Lagið nýtur sín samt ekki nema maður horfi á myndina með hljóðrásinni án hljóðbrellanna. Þá rokkar það veröldina í botn! Það nýtur sín líka ekki nema maður sé með 42ggja tommu plasma fratskjás sjónvarpsskrímsli í pössun og blasti hljóðkerfið í því á fullu!
A
er ekki íslenskur og fékk ekki titilinn hönk vikunnar fyrir óendanlegan kynþokka.
Mér þykir bara vænt um A. Ég held þeir gerist ekki amerískari en hann. A er Mexikani og Apache-indíáni í föðurættina en Piegan blackfeet-indíáni í móðureætt.
Alba a quattro corsie
er lag gærdagsins, lag dagsins og lag morgundagsins.
Þetta er kynþokkafyllsta lag sem ég hef heyrt í mörg ár. Það er dáleiðandi, æsandi, takktfast, drífandi, rísandi, ögrandi, vaxandi.